SPORTCENTRUM KOPS

[Robbie]

"Weerstand voor agressieve vrouwen"
di 27 mei 2008, 12:21 Door: Daan van den Enden



Vrouwenworstelen groeit in de VS, maar krijgt weinig erkenning.
De Missouri Universiteit, een kleine christelijke liberale kunstuniversiteit, begint een worstelteam deze herfst. Oklahoma Stadsuniversiteit, waar drie Miss America’s vandaan komen, begon een programma in 2007. En de Menlo Universiteit in San Francisco, die zich in zakenmanagement specialiseert en waar bijna tweederde van de studenten uit mannen bestaat, heeft een worstelteam voor vrouwen sinds 2001.

De groei van de onconventionele sport op deze kleine privéinstellingen heeft weinig te maken met de gelijkheidswet voor vrouwen, oftewel Title IX, maar alles met de winstmarge. Werknemers bij lesgeld-hongerige universiteiten zeggen dat het vrouwenworstelen een onaangeroerde markt is voor toekomstige studenten. Een markt die gek genoeg is genegeerd door grotere universiteiten.


Stimulans
Doordat vrouwenworstelen een officiële sport werd op de Olympische Spelen van 2004, zorgde dat voor een reusachtige stimulans voor de populariteit en geloofwaardigheid van de sport. Vijfduizend meisjes worstelden vervolgens op nationaal niveau op de middelbare school in het seizoen 2006-2007. Slechts acht universiteiten bieden nu een worstelprogramma aan. Drie van die acht programma’s beginnen deze herfst.

Roosters vullen bijna even vlug als dat universiteiten teams creëren. “Als wij meisjes binnen kunnen halen voor een eerste jaarprogramma, dan betekent dat 20 tot 25 extra studenten die normaal Jamestown Universiteit niet zouden hebben overwogen”, zei Cisco Cole, de vrouwen worsteltrainer.

Jamestown, een liberale privé-universiteit in Noord-Dakota met 1000 studenten, heeft één van de drie nieuwe worstelprogramma’s. Zeventien worstelaars, inclusief vier uit Hawaï, hebben zich ingeschreven. Tani Ader, een driemalig staatskampioen van Honolulu, zei dat de kans verder te gaan haar ertoe bracht de Pacific over te steken.

Hardwerkende kinderen
“Ik wil echt worstelen en worstelen op de universiteit is de eerste stap naar de olympische Spelen”, zei Ader, die gedeeltelijk atletische en academische studiebeurzen ontving.

Ondanks de groei van worstelen onder kleine universiteiten is men bezorgd waarom grotere universiteiten niet gevolgd zijn. Meer obscure sporten als squash en synchroonzwemmen zijn wel officieel erkend als “opkomende sporten” in een top zeven van de National Collegiate Athletic Association (N.C.A.A).

Voor kleine universiteiten kan de toename aan inschrijvingen van slechts tientallen studenten een financieel verschil maken. Oklahoma Stadsuniversiteit heeft bijvoorbeeld 30 vrouwelijke worstelaars en biedt atletische hulp aan die het equivalent van acht volledige studiebeurzen is. Jaarlijks studiegeld en kamer en advies bedragen 27.000 dollar.

Het beginnen van een nieuw team “betekent de komst geweldige, begaafde en hardwerkende kinderen die je anders niet zou gehad hebben”, zegt Jim Abbott, de sportdirecteur van de universiteit.


Harde beslissingen
Missouri Baptist hoopt extra aandacht te genereren voor het beginnen van een nieuwe programma. “Het is niet dat de Missouri Baptist constant Olympiërs zal gaan opleveren”, zegt Brian Jackson, de worsteltrainer van de vrouwen. Maar hij contracteerde onlangs Stephany Lee, die zich voor de voorwedstrijden kwalificeerde in juni in haar gewichtsklasse.

Dal Neuberger, een adviseur die het Amerikaanse Olympische Comité (U. S. O. C.) aanstelde om de N.C.A.A te overtuigen om het vrouwenworstelen toe te voegen “in de opkomende sporten- lijst”, zei dat het moeilijk was om grotere instellingen te overtuigen om nieuwe sporten toe te voegen.

“Het is een extra probleem voor een atletiekprogramma dat harde beslissingen neemt over de spreiding van subsidie,” zegt hij.

Vele in de worstelengemeenschap kennen deze harde beslissing maar al te goed. De teams van tientallen mannen zijn de voorbije drie decennia opgeheven, een fenomeen dat vele trainers toeschrijven aan de Titel IX.

Een handvol van Divisie I-leden van de N.C.A.A. biedt ook gemende worstelclubs aan. Het vrouwenworstelen is ook in de Divisie II van Noord-Michigan vertegenwoordigd, waar het geen universiteitssport is. Het maakt wel deel uit van een Olympisch trainingsprogramma onder supervisie van het U. S. O. C..

Taboe
Toch zeggen veel worsteltrainers dat zij niet genoeg krediet krijgen voor het trainen van vrouwen. “Er zijn groepen die ons proberen af te schilderen als een anti-vrouw organisatie zijn”, zei Microfoon Moyer, directeur van de National Wrestling Coaches Association en een criticus van Titel IX. “Wij doen er juist alles aan om de mogelijkeden voor vrouwen te bevorderen”.

Niet iedereen gaat akkoord. “Ik denk dat een van onze grootste uitdagingen net nu onze eigen trainers zijn,” zei Steiner. De trainers van vele mannen zijn terughoudend om de beperkte hulpbronnen met een vrouwenteam te moeten delen, zei hij. En Steiner zei dat er nog steeds aanzienlijke onbehaaglijkheid heerst over de deelname van vrouwen in een dergelijke contactsport.

“Zij zien nog steeds het worstelen van vrouwen als taboe,” zei Steiner. “Niet iedereen van hen, maar ik zou wel zeggen een flinke meerderheid.”


Ongemakkelijk
Michael Burch, een assistent worsteltrainer, zei dat veel inroosteraars van de N.C.A.A. ongemakkelijk zijn over het dat vrouwen deelnemen in contactsporten, zelfs als ze tegen elkaar vechten.

“In het algemeen is er weerstand bij het idee dat vrouwen agressief kunnen zijn,” zegt Burch.

Burch is door de Universiteit van Californië in 2001 ontslagen, vlak nadat hij protesteerde tegen de verwijdering van vrouwen uit het worstelteam van de mannen. Hij klaagde de universiteit aan en de zaak werd later geschikt.

“Wij hebben geen problemen met vrouwen die hard kunnen werken en hun mannetje staan op het veld,” zei Burch. Het worstelen, voegde hij toe, is “nog een stap in de evolutie van gelijkheidsdenken”.

Bron: nytimes.com


_________________
Pain is Temporary Glory Lasts Forever.. www.dehalter.com